گزارشی از بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان علی بن ابی‌طالب
اولویت با مدیریت یا طبابت؟

مهدیه کاردوست_ راهروهای بیمارستان علی بن ابیطالب رفسنجان را طی می‌کنم تا به بخش مراقبت‌های ویژه یا همان icu می‌رسم. دو قسمت مجزا به‌عنوان icu1,icu2. بیمارانی باحال بد و وخیم در این بخش‌ها مراقبت می‌شوند. اما حال اطرافیان بیمار بدتر از خود بیمار است. تشویش و نگرانی را در چهره تک‌تک آن‌ها مشاهده می‌کنم. اینجا بخشی است که به دلایل مراقبت ویژه امکان حضور همراه در کنار بیمار وجود ندارد و این امری کاملاً منطقی است. همراهان، نگران و پریشان در ساعات ملاقات به پشت شیشه‌های یکی از این دو بخش می‌آیند و از دور نظاره‌گر نفس کشیدن بیمارشان، در بخشی دیگر مونیتورهای کوچک و بی‌کیفیت که هیچ‌گونه تصویر واضحی را نشان نمی‌دهند تنها پل ارتباطی بیمار و همراهان است.
صفحه‌های نمایش تنها حرکت بیمار را نشان می‌دهند و در بسیاری از مواقع شکایت ملاقات‌کنندگان را دربر دارد که مونیتور روشن نمی‌شود. با همراهان که به صحبت نشستم از اینکه رفتار مناسبی با آن‌ها نمی‌شود و پرسنل در جواب شکایات آن‌ها کوتاهی می‌کنند گلایه‌مند بودند. هرچند بسیاری از مواقع توقع همراهان بیمار بسیار بالاست اما باید به این نکته توجه شود که آن‌ها ازلحاظ روحی در وضعیت مناسبی قرار ندارند و برای سلامتی بیمارشان خود را به آب‌وآتش می‌زنند. دور از انصاف است که زحمات پرسنل را نادیده بگیریم اما ازآنجایی‌که با همراهان بیمار همراه شدم و نحوه برخورد پرسنل را خصوصاً در بخش icu شاهد بودم به آن‌ها حق می‌دهم. نه تصویر مناسبی از بیمارشان داشتند و نه هیچ راه ارتباطی دیگری.
همان‌جا با ریاست بیمارستان علی بن ابیطالب تماس گرفته و پیگیر شدم. وی هم‌زمان با ویزیت بیماران به سؤالات و مشکلات هم رسیدگی می‌کند. این ضعف بزرگی به نظر می‌آید، یقیناً پزشک اورژانس با دغدغه‌هایی که دارد فرصت رسیدگی به مشکلات بیمارستان را ندارد. ریاست یا طبابت؟
اگر این دو از هم جدا باشند رضایت مردم بیشتر فراهم می‌شود. پزشکی که همراه با درمان بیماران اورژانسی وظیفه رسیدگی به مشکلات دیگر را دارد عدم داشتن بودجه لازم برای خرید مونیتورهای مناسب را یکی از دلایل این نارضایتی دانست و صحبت با خیرین را در برنامه کار خود قرارداد.
اما آیا این شهر به‌واسطه افراد نیکوکار و خیری که دارد و همچنین پشتیبان‌های مالی چون مس سرچشمه بازهم برای خرید تعدادی مونیتور برای icu نیازمند پیگیری و صحبت با خیرین است که هنوز محقق نشده است؟
هرچند مس سرچشمه هم کمک‌های زیادی به بیمارستان داشته اما مدیریت این هزینه در این بخش زیاد چشم‌گیر نبوده است.
درهرحال رعایت حال همراهان بیمار با ارائه خدمات لازم و ضروری است چراکه در کنار هزینه‌های هنگفتی که بعد از ترخیص نیز دریافت می‌شود خود به‌نوعی در بهداشت روانی این افراد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
این مشکلات زمانی بیشتر می‌شود که خانواده‌ها مجبور می‌شوند بیمار خود را بدون هیچ امکاناتی به منزل برده و ادامه مراقبت‌ها را در آنجا انجام دهند. این معضل بزرگی برای قشر متوسط و کم‌درآمد جامعه می‌باشد. هزینه‌های بسیار بالای دارو و تجهیزات پزشکی روان خانواده‌ها را پریشان می‌کند.
دریکی از بخش‌های ICU جوانی که در اثر سانحه تصادف بستری است با مرگ دست‌وپنجه نرم می‌کند، امیدی به شفای این بیمار نیست اما غافل از کرم خداوند شاهد بهبودی نسبی این جوان بودم. بعد از مدت‌ها بیهوشی حالا چشم‌هایش باز می‌شوند و هوشیاری نسبتاً خوبی دارد. اما به دلیل آسیب جدی که به مغز وی واردشده است هنوز ازنظر حرکت و گفتاری در وضعیت نابسامانی قرار دارد.
خانواده نگران در اطرافش چون پروانه می‌چرخند و نگرانی‌شان از بعد از ترخیص بیشتر می‌شود. چراکه هزینه تهیه تخت و دستگاه اکسیژن و بقیه اقلام موردنیاز فراتر از توانشان است؛ و چه‌بسا افرادی که در چنین وضعیتی قرار دارند. برای تهیه این وسایل با بیمارستان هماهنگ شده است اما در کمک رساندن به این افراد کوتاهی می‌شود. بیماری که مدت‌ها در icu بستری بوده و با شرایط خاص بعد از گذراندن چند روز در بخش مرخص می‌شود چگونه باید در منزل تحت مراقبت قرار بگیرد. اداره بهزیستی فقط به مدد جویان خود خدمات ارائه می‌دهد و آن‌هم با امکانات محدودی که دارد. تخت‌هایی خرابی که برای استفاده بیماران مناسب نیستند…بیمارستان از امانت دادن وسایل دریغ می‌کند و کمبود این وسایل را بهانه قرار می‌دهد.
هیچ راهکاری برای خانواده‌هایی که هزینه‌ای برای خرید این وسایل ندارند وجود ندارد جز تعدادی از خیریه‌ها که شاید کمک آن‌ها در حد یک تشک مواج و یا یک‌تخت قدیمی باشد. و این فکر و همت مسئولین شهری را می‌طلبد که ازلحاظ مالی در کشور رتبه مناسبی را دارد.
حال مشکل تهیه دارو، لوازم بهداشتی و هزینه‌های سنگین آن از معضلات بعد از ترخیص این بیماران است که متأسفانه این افراد تاوان سنگینی را بابت آن می‌پردازند.

یک پاسخ به مشکل اصلی بعد از ترخیص آغاز می‌شود

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *